ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ ಅಜಮ್ಗಢ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕೊರಿಯಾ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಪವಿತ್ರ ರಂಜಾನ್ ತಿಂಗಳು ಮುಸ್ಲಿಮರು ಉಪವಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುವ ಸಮಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಇದು ಸಮುದಾಯಗಳ ನಡುವಿನ ಶಾಶ್ವತ ಬಾಂಧವ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ.
ಕಳೆದ ಐದು ದಶಕಗಳಿಂದ ಒಂದು ಹಿಂದೂ ಕುಟುಂಬವು ತಮ್ಮ ಊರಿನ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಉಪವಾಸ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ಮೊದಲು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಎಬ್ಬಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸಹರಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.
ಪ್ರತಿದಿನ ರಾತ್ರಿ 1 ಗಂಟೆಗೆ 45 ವರ್ಷದ ಗುಲಾಬ್ ಯಾದವ್ ಮತ್ತು ಅವರ 12 ವರ್ಷದ ಮಗ ಅಭಿಷೇಕ್ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಟಾರ್ಚ್ ಮತ್ತು ಕೋಲಿನೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಹಳ್ಳಿಯ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಪ್ರತಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೂ ಸಹರಿ ಸಮಯವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಸುತ್ತುಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಎರಡು ಬಾರಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಯಾವುದನ್ನೂ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.
“ಇದು ನಮ್ಮ ನೆರೆಹೊರೆಯವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ನಮ್ಮ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಗುಲಾಬ್ ಯಾದವ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. “ನಾವು ಇದನ್ನು ಮನ್ನಣೆಗಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಹುಟ್ಟಿದ ನಾವುಗಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಅಚಾರ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಗೌರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪಾಲುದಾರಿಕೆ ಇರುವುದು ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಕಾಲದಿಂದ ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಬರಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನು ನಾನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾಳೆ ನನ್ನ ಮಗನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾನೆ” ಎಂದು ಯಾವುದೇ ಹೃದಯ ಕಲ್ಮಶವಿಲ್ಲದೆ ಗುಲಾಬ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯವು 1975ರಲ್ಲಿ ಗುಲಾಬ್ ಅವರ ತಂದೆ ಚರ್ಕತ್ ಯಾದವ್ ಅವರಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅಂದಿನಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಶಬ್ದಮಾಲಿನ್ಯದ ನಿರ್ಬಂಧಗಳು ಸಹರಿ ಸಮಯವನ್ನು ಘೋಷಿಸಲು ಧ್ವನಿವರ್ಧಕಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿಸಿದೆ.
ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ದಿನಗೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿರುವ ಗುಲಾಬ್ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಪ್ರತಿ ರಂಜಾನ್ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ರವಾನಿಸುವ ಆಶಯದೊಂದಿಗೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಕರೆತರುತ್ತಾರೆ. “ನನ್ನ ತಂದೆಯ ನಂತರ ನಾನು ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಂತೆಯೇ, ನನ್ನ ನಂತರವೂ ನನ್ನ ಮಗ ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಕೊರಿಯಾದ ಮುಸ್ಲಿಂ ನಿವಾಸಿಗಳು ಗುಲಾಬ್ ಅವರ ಅಚಲ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ತುಂಬು ಹೃದಯದಿಂದ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೆರೆಮನೆಯವರಾದ ಶಫೀಕ್, “ಗುಲಾಬ್ ಭಾಯ್ ಯಾರೂ ಸಹರಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಹಳ್ಳಿಯ ಸುತ್ತಲೂ ಸುತ್ತುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಪವಿತ್ರವಾದದ್ದು ಇನ್ನೇನು ಸಾಧ್ಯ?” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಗುಲಾಬ್ ಅವರ ಅಣ್ಣ ಒಮ್ಮೆ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ದೃಷ್ಟಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಬೇಕಾಯಿತು. ಈಗ ಈ ಕೆಲಸವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುಲಾಬ್ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು ನಮ್ರತೆ ಮತ್ತು ಸಮರ್ಪಣೆಯಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ನಾನು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಿಭಜಿತವಾಗಿರುವ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗುಲಾಬ್ ಯಾದವ್ ಅವರ ನಮ್ಮ ಊರು ಕೊರಿಯಾದ ರಾತ್ರಿಯ ನಡಿಗೆಗಳು ಏಕತೆ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವದ ಬಲದ ಪ್ರಬಲ ಜ್ಞಾಪನೆಯಾಗಿದೆ. ಶಫೀಕ್ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಂತೆ, “ಯಾದವರ ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಈ ತ್ಯಾಗವು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಠವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಮಾನವರ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಏಕತೆ ಮತ್ತು ಸೇವೆಯಾಗಿದೆ!” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ಗುಲಾಬ್ ಅವರ ಕಥೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ; ವಿಭಿನ್ನ ಧರ್ಮಗಳ ನಡುವೆ ಸಾಮರಸ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು, ಮಾನವೀಯತೆಯ ನಿರಂತರ ಶಕ್ತಿಯ ಕುರಿತು ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಮೊದಲು ಶಾಂತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಾರ್ಯಗಳು ಅವರ ಹಳ್ಳಿಯ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತವೆ.
ಆರೋಪಿಗಳ ಆಸ್ತಿ ಧ್ವಂಸ ಸಂವಿಧಾನದ ಮೇಲೆ ಬುಲ್ಡೋಝರ್ ಚಲಾಯಿಸಿದಂತೆ: ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಉಜ್ಜಲ್ ಭುಯಾನ್
