ಜೂನ್ 20 ‘ವಿಶ್ವ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ದಿನ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ, ನನ್ನನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ಕಾಡಿದ  ಎರಡು ಸಂಗತಿಗಳು ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋದವು.

ಒಂದು: ಅಂದು 2015 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 2ನೇ ದಿನ. ತಮ್ಮದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾದ, ಸಿರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಭಾಗದ ಕೊಬಾನಿ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ‘ಕುರ್ದಿಷ್’ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಿನ್ನಲೆಯ ಕುಟುಂಬಗಳು, ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಸ್ಟೇಟ್ ಇನ್ಸರ್ಜೆಂಟ್ ಮತ್ತು ಕುರ್ದಿಷ್ ರೀಜನಲ್ ಫೋರ್ಸ್ ನಡುವಿನ ಜಗಳ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧದಿಂದ ಜರ್ಝರಿತರಾಗಿ, ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ನೆಮ್ಮದಿ ಬದುಕನ್ನು ಕಾಣಲು, ಹೇಗಾದರೂ ಕೆನಡ ದೇಶಕ್ಕೆ ತೆರಳಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಸಿನೊಂದಿಗೆ, ಕೇವಲ 8 ಜನರಷ್ಟೇ ಪ್ರಯಾಣಿಸಬಹುದಾದ ಎರಡು ಸಣ್ಣ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬೋಟುಗಳಲ್ಲಿ, ಒಟ್ಟು 23 ಜನರು  ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬೋಟುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಲೈಫ್ ಜಾಕೆಟ್ ಕೂಡ ಅತ್ಯಂತ ಕಳಪೆಯವು. ಇನ್ನೇನು ಗ್ರೀಕ್‍ನ ‘ಕೊಸ್(Kos)’ ದ್ವೀಪ ತಲುಪಿಯೇಬಿಟ್ಟೆವು, ಇನ್ನು ಕೇವಲ ಎರಡೂವರೆ ಮೈಲಿ ಮಾತ್ರ ಇದೆ ಎನ್ನುವಾಗಲೆ ಅವಘಡ ಸಂಭವಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಎಳೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿ 5 ಮಂದಿ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಏಳು ಮಂದಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಈಜಿ ದಡ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಈ ತರಹದ ಘಟನೆಗಳು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡಲ್ಲಾ, ನೂರಾರು; ಆದರೆ ಈ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಕಣವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಪಂಚ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ, ಅದೇ ಬೋಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ‘ಆಯ್ಲಾನ್ ಕುರ್ದಿ’ ಎಂಬ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಎಳೆ ಮಗು ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ ಮುಖ ಅಡಿಯಾಗಿ ಹೆಣವಾಗಿ ಮಲಗಿದ ಆ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಎಂಥ ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಈ ಚಿತ್ರ ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ನಿರಾಶ್ರಿತತೆ ಕುರಿತು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಈ ಕುರಿತು ಇರುವ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಪರಿಷ್ಕರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಕೂಗು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳಿಬಂತು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ “Humanity washed ashore” ಅಭಿಯಾನ ಕೂಡ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಈ ತರಹದ ಘಟನೆಗಳು ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನೂರಾರು ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಇಟಲಿ ಹಲವರ ಸಹಯೋಗದೊಂದಿಗೆ 2013ರ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಏಪ್ರಿಲ್ 2014ರ ವರೆಗಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ರೀತಿ ಆಫ್ರಿಕಾ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ ಪ್ರಾಚ್ಯದಿಂದ ಕಾನೂನು ಬಾಹಿರವಾಗಿ ವಲಸೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸುಮಾರು ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ಜನರನ್ನು ‘ಆಪರೇಷನ್ ಮಾರೆ ನೊಸ್ಟ್ರಮ್(Operation Mare Nostrum)’ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಡಗು ಮತ್ತು ವಿಮಾನಗಳ ಮೂಲಕ ರಕ್ಷಿಸಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಯುರೋಪನ್ನು ತಲುಪಿಸಿತು.

ಎರಡು: ಇದು ಖಾಸಗಿ ಅನುಭವ. ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾಲೇಜೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ, ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿಯ ಸಲುವಾಗಿ ಒಂದು ಖಾಸಗಿ ಏಜೆನ್ಸಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂಪ್ಪದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಖಾಸಗಿ ಏಜೆನ್ಸಿ ಪರವಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭದ್ರತಾ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರ ವಯಸ್ಸು ಅಂದಾಜು 55 ರಿಂದ 60. ನನ್ನಂತಹ ಕಿರಿಯರು ಬರ-ಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಈ ಇಬ್ಬರು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮುಜುಗರದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ಅಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಅವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಹಾಗೂ ಖಾಸಗಿ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಆಗ ತಿಳಿದದ್ದು, ಆ ಇಬ್ಬರು ಕೂಡ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಜಿಲ್ಲೆಯಾದ ಮಂಡ್ಯದವರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಂತೂ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಊರಿನವರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಕಡೆಯಿಂದ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿ ಕೂಡ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರದು ಮದ್ದೂರು ಹಾಗು ಕೆ.ಎಂ. ದೊಡ್ಡಿ ನಡುವೆ ಇರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ ಕೃಷಿಕರು ಮತ್ತು ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವರೇ. ಕೆಲ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಆ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬೇರೊಬ್ಬರನ್ನು ನೇಮಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ‘ಸಧ್ಯ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಊರಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ನನಗೆ ಸಮಧಾನ ಆಯ್ತು. ಇದಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದಿರಬೇಕು, ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಅಜ್ಜಿಯ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಮನೆ ಹೊರಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿ ಬಂದರು. ನಾನು ಅವರನ್ನು ‘ಸಧ್ಯ ಆ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದ್ರಲ್ಲಾ, ಈಗ ಏನ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀರಿ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕವರು ‘ಇಲ್ಲಾ, ನಾನು ಅದೇ ಏಜೆನ್ಸಿಯಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾಯಿದೀನಿ, ಈಗ ನನ್ನ ಡ್ಯೂಟಿ ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್’ ಅಂದ್ರು. ನಾನು ‘ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕಾ! ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದೀರಿ? ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಾದ್ರೆ ಅಲ್ಲೆ ಉಳಿಯೋದಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಇತ್ತು, ಈಗ ಏನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ‘ಉಳಿಯುವುದಕ್ಕೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಜಾಗ ಅಂತೇನಿಲ್ಲ, ಸಾಮಾನ್ಯ ರಾತ್ರಿಪಾಳಿ. ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್‍ನಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಮಲಗಿರೋದು, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶೌಚ ಮತ್ತು ಸ್ನಾನದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯಕರ್ಮ ಮುಗಿಸೋದು, ಹಗಲು ಸುತ್ತಾಡಿ ರಾತ್ರೆ ಹೊತ್ತು ಡ್ಯೂಟಿ ಮಾಡೋದು. ಆದ್ರೆ ಮೊನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಜೋರು ಮಳೆ ಬಂತು ನೋಡಿ, ಬೇಡ ನನ್ನ ಫಜೀತಿ’ ಅಂದ್ರು. ಮುಂದೆ ನನಗೆ ಮಾತು ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ.

ವಲಸೆ ಮತ್ತು ಆ ಸಂಬಂಧ ಉದ್ಭವಿಸುವ ನಿರಾಶ್ರಿತತೆ ಹಾಗು ವಲಸಿಗರ ಬವಣೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಇವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವ 5 ಸಿನಿಮಾಗಳು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಕಾಡಿದಂತಹವು. ಇವುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾದ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಿನಿಮಾ, ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಚಿತ್ರ, ಕಿರು ಚಿತ್ರಗಳು ಇವೆ.

  1. ಧೀಪನ್(Dheepan, 2005)

Jacques Audiard ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಿನಿಮಾ ನಿರ್ದೇಶಕ. ಇವನ The Beat That My Heart Skipped(2005), A Prophet(2009) ಮತ್ತು Rust and Bone(20012) ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಿನೆಮಾಗಳು ಮತ್ತು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದ ಚಿತ್ರಗಳು. 2005ರ ‘ಧೀಪನ್’ ಸಿನಿಮಾ: LTTE (Liberation of Tiger of Tamil Eelam) ಮತ್ತು ಶ್ರೀಲಂಕಾ ಮಿಲಿಟರಿ ಪಡೆ ನಡುವೆ ನಡೆದ ‘ನಾಗರಿಕ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, LTTE ಸೋಲುತ್ತದೆ. ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದ  ಹಲವು LTTE  ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ನಿರಾಶ್ರಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ನಿರಾಶ್ರಿತನಾದ ಶಿವದಾಸನ್ ಫ್ರಾನ್ಸ್‍ ಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಣಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇಶ ಬಿಡಲು ಅವನಿಗೆ ಪಾಸ್‍ಪೋರ್ಟ್ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಮೃತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾಸ್‍ಪೋರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಕುಟುಂಬವೊಂದನ್ನು ಶಿವದಾಸನ್‍ಗೆ ಹೊಂದಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ರೀತಿ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾದ ಯಾಲಿನಿ ಇವನ ಹೆಂಡತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ 9 ವರ್ಷದ ಇಲಾಯಾಳ್ ಶಿವದಾಸನ್‍ನ ಮಗಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಗೆ ಬಂದು ತಲುಪುವ ಈ ಮೂವರಿಗೆ ಈ ಹಿಂದೆ ಯಾವ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಶಿವದಾಸನ್ ಮಾತ್ರ ಯಾಲಿನಿ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಇಲಾಯಾಳ್ ತನ್ನ ಮಗಳು ಎಂಬ ಸುಳ್ಳಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನಿಜವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗುತ್ತಾನೆ. ಶಿವದಾಸನ್‍ಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಡ್ರಗ್ ಡೀಲರ್‍ ಗಳ ಸುಪರ್ದಿಯಲಿದ್ದ ನಿರ್ಮಾಣ ಹಂತದ ಒಂದು ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಯಾಲಿನಿ ಡ್ರಗ್ ಡೀಲರ್ ತಂಡದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕೆಲಸದವಳಾಗಿ ಸೇರುತ್ತಾಳೆ. ಎರಡು ಮಾಫಿಯಾಗಳ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯದ ಹೊಡೆದಾಟಗಳ ನಡುವೆ, ತವರಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೆಲ್ಲವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಹೊಸ ಜೀವನದ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಗೆ ಬಂದ ಈ ಮೂವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮಾತ್ರ ‘ಬಾಣೆಲೆಯಿಂದ ಬೆಂಕಿಗೆ ಬಿದ್ದಂತೆ’ ಆಗುತ್ತದೆ.

  1. ದ ವಿಸಿಟರ್ (The Visitor, 2007)

ಹಾಲಿವುಡ್ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಅಮೆರಿಕಾ ಯಜಮಾನಿಕೆ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವಂತಹ ಪ್ರೊಪಗ್ಯಾಂಡ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಕೆಲವು ಸ್ವಂತತ್ರ ಸಿನಿಮಾ ನಿರ್ಮಾತೃಗಳು ಅಮೇರಿಕಾದ ಹುಳುಕುಗಳನ್ನು ಬೆತ್ತಲುಗೊಳಿಸುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಂತವರಲ್ಲಿ ‘ಟಾಮ್ ಮೆಕಾರ್ಥಿ(Tom McCarthy)’ ಕೂಡ ಒಬ್ಬ. 2015ರಲ್ಲಿ ತೆರೆಕಂಡ ಈತನ ‘ಸ್ಪಾಟ್‍ಲೈಟ್’ ಅಮೇರಿಕಾದ ಚರ್ಚಿನ ಧರ್ಮಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಸಿದ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನು ಬಯಲುಗೊಳಿಸಿದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರ ನೈಜ ರೋಚಕ ಕಥೆಯನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಸಿನಿಮಾ ಬಹಳ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆಯಿತು.

‘ದ ವಿಸಿಟರ್’ ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರ ‘ವಾಲ್ಟೇರ್ ವಾಲೆ’ ಒಬ್ಬ ಎಕನಾಮಿಕ್ಸ್ ಪ್ರೊಫೆಸರ್. ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪಿಯಾನೊ ವಾದಕಿಯಾಗಿದ್ದ ಈತನ ಮಡದಿ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ, ಮಗ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಏಕಾಂಗಿ. ಈ ನಡುವೆ ತನ್ನ ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೂ ಅಂತಹ ಒಲವಿಲ್ಲ, ಒಂದು ರೀತಿ ಖಿನ್ನತೆ ಆವರಿಸಿದೆ. ತಾನು ಸಹಲೇಖಕನಾಗಿ ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕ ಒಂದರ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಬೇಕಿದೆ, ವಾಲ್ಟೇರ್ ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತೆರಳುತ್ತಾನೆ. ಮ್ಯಾನ್‍ಹಟ್ಟನ್‍ ನಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಅಪಾರ್ಟ್‍ಮೆಂಟ್‍ ಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಾದಿರುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಿವಾಹಿತ ಜೋಡಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರೋ ಮೂರನೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ‘ಈ ಮನೆ ತನ್ನದು’ ಎಂದು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮೋಸ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ವಾಲ್ಟೇರ್ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ದೂರು ಕೊಡದೆ, ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮನೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಲು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಜೋಡಿ ಅನಧಿಕೃತವಾಗಿ ಇವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವುದಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ ಸಿರಿಯಾದಿಂದ ಬಂದ ಅನಧಿಕೃತ ವಲಸಿಗರೂ ಕೂಡ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಂಗತಿ ತಿಳಿದ ವಾಲ್ಟೆರ್ ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ‘ತರೇಕ್’ ಒಬ್ಬ ಆಫ್ರಿಕನ್ ‘ಡ್ರಮ್’ ವಾದಕ ಮತ್ತು ಸಂಗಾತಿ ‘ಝೈನೆಬ್’ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆಭರಣ ವಿನ್ಯಾಸಕಿ. ಮೂರನೇ ಜಗತ್ತಿನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳ ವಿಷಯವನ್ನು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವಾಲ್ಟೇರ್ ಗೆ ಅದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮಗಳು ಈಗ ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇವೆ.

ಸಂಗೀತ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿದ್ದ ವಾಲ್ಟೇರ್‍ ಗೆ ತರೇಕ್ ನುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ‘ಡ್ರಮ್’ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ಆಸಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ನೆಲೆಯನ್ನು ದಾಟಿ, ದೇಶ ದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಮೀರಿ, ದಿನೇ ದಿನೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ತರೇಕ್ ಸಬ್-ವೇನಲ್ಲಿ ಡ್ರಮ್ ನುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪೊಲೀಸರ ವಶವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ತರೇಕ್‍ನನ್ನು  ಹುಡುಕಿ ಬರುವ ಆತನ ತಾಯಿ ‘ಮೌನಾ’ಳಿಗೂ ವಾಲ್ಟೆರ್ ಸಹಾನುಭೂತಿ ತೋರುತ್ತಾನೆ. ತಾಯಿ ಕೂಡ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ವಲಸಿಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತರೇಕ್‍ನನ್ನು ವಾಪಸ್ ಸಿರಿಯಾಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ತಾಯಿ ಕೂಡ ಮಗನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರೇ ಆಗಿಹೋಗಿದ್ದ ಇವರೆಲ್ಲರ ಆಕಸ್ಮಿಕ ವಿದಾಯ ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಸಂಗತಿಗಳು ವಾಲ್ಟೇರ್‍ ನನ್ನು ಜರ್ಝರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ವಾಲ್ಟೇರ್‍ ತರೇಕ್ ನುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಡ್ರಮ್ಮನ್ನು ಅದೇ ಸಬ್‍ವೇನಲ್ಲಿ ನುಡಿಸುವ ದೃಶ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

3. ಮೆಟ್ರೊ ಮನಿಲಾ (Metro Manila, 2013):

ಪ್ರತಿ ಮುಂಜಾನೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಯಶವಂತಪುರ ರೈಲ್ವೇ ನಿಲ್ದಾಣದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರುವ ವಿಶಾಲವಾದ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಮೆರವಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ  ಹಸುಗೂಸುಗಳು, ಹೆಗಲು ಮತ್ತು ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬದುಕಿನ ಬುತ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬಿಹಾರ, ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ, ಈಶಾನ್ಯ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ನಮ್ಮದೇ ರಾಜ್ಯದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಈ ಮಹಾನಗರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಿರ್ದಯಿಯಾದ ಈ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ, ಹೇಗೆ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನೆನಸಿಕೊಂಡರೆ ಗಾಬರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮಾದರಿ, ಉದಾರೀಕರಣ, ಖಾಸಗೀಕರಣ ಮತ್ತು ಜಾಗತೀಕರಣ ಎಂಬ ಧ್ಯೇಯ ವಾಕ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ‘ಗ್ಲೋಬಲ್ ವಿಲೇಜ್’ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಜನರ ಬದುಕನ್ನು ಮೂರಾಬಟ್ಟೆ ಮಾಡಿರುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ.

ಮೆಟ್ರೊ ಮನಿಲಾ 2013ರ ಬ್ರಿಟೀಶ್ ನಿರ್ಮಾಣದ ಫಿಲಿಫೈನ್ಸ್ ದೇಶದ ಸಿನಿಮಾ. ಇದರ ನಿರ್ದೇಶಕ ‘ಸಿಯಾನ್ ಎಲ್ಲಿಸ್’(Sean Ellis). ಆಸ್ಕರ್ ರೆಮಿರೆಜ್ ಒಬ್ಬ ಕೃಷಿಕ ಮತ್ತು ಶ್ರಮಜೀವಿ. ಬನವೆ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ದಿನೇ ದಿನೇ ಕೃಷಿ ಅವಲಂಬಿತ ಬದುಕು ದುಸ್ಥರವಾದಾಗ ಮನಿಲಾ(ಫಿಲಿಫೈನ್ಸ್ ರಾಜಧಾನಿ) ಎಂಬ ಮಹಾನಗರಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದ ದಿನವೇ ಏಜೆಂಟ್ ಒಬ್ಬನ ಮುಖಾಂತರ ತನ್ನ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೂಡಿಟ್ಟ ಹಣದಿಂದ  ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೊಠಡಿಯನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಆ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಏಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರು ಅವನನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬುತ್ತಾರೆ. ಆಸ್ಕರ್‍ ಗೆ ತಾನು ಮೋಸಹೋದ ಸಂಗತಿ ತಿಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತ ಬೀದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಾನೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಡುಗಂಟು ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ, ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನಗರದಲ್ಲಿ ತನ್ನವರು ಅಂತ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ನಗರದ ಬೀದಿ ಬೀದಿಗಳನ್ನು ಸುತ್ತುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ನಗರದ ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊಳಚೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಾಸಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಮುರುಕಲು ಜೋಪಡಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಆಸ್ಕರ್ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಗ, ಆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಒಂದು ಖಾಸಗಿ ಶಸಸ್ತ್ರ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಏಜೆನ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಂಬಳ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಅಷ್ಟೂ ಜನರ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊರೆಯಲು ಸಾಲದು. ಹೆಂಡತಿ ‘ಮಾಯಿ’ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಬಾರ್‍ ನಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾಳೆ. ಅದೊಂದು ನೈಟ್ ಕ್ಲಬ್ ಆಗಿದ್ದು ಅವಳ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗದ ಕೆಲಸ. ಆಸ್ಕರ್‍ ಗೆ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮನೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಾದರೂ ಆ ಸ್ನೇಹಿತನ ಸಹಾಯದ ಹಿಂದೆ ಬೇರೊಂದು ಕುಟಿಲ ಯೋಚನೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಹೆಣಗಾಡಿದರೂ ನನ್ನ ಜೀವನ ಸುಧಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿತು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಸಲುವಾಗಿ ಒಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.

  1. ರೋಡ್ ಟು ಮಂಡಲಾಯ್ (Road to Mandaloy, 2016):

ಮಿಡಿ ಝಿ(Midi Z) ಬರ್ಮಾ(ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್) ಮೂಲದ ತೈವಾನ್ ಸಿನಿಮಾ ನಿರ್ದೇಶಕ. ತನ್ನ ಅನುಭವದ ಕತೆಗಳನ್ನೇ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣೆಯುವ ಮಿಡಿ ಝಿಯ ಪ್ರಾರಂಭದ ಸಿನಿಮಾಗಳ Cast & Crew  ಕೇವಲ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ. ನಿರ್ಮಾಣ ವೆಚ್ಚ ಕೇವಲ ಸಾವಿರಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. Return to Burma  ಮತ್ತು Ice Poison  ಸಿನಿಮಾಗಳು ಹೀಗೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾದಂತಹವು. ಅವನ ಸಿನಿಮಾಗಳು ‘ಬರ್ಮಾದ ಬಡತನದ ಬದುಕಿನಿಂದ ಬೇಸತ್ತು, ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಅರಸಿ ತೈವಾನ್‍ಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುವ ಇವರ ಬದುಕು ಬರ್ಮಾದ ಬಡತನಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಹೇಳುವಂತಹವು. Ice Poison ಚಿತ್ರ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಿನಿಮೋತ್ಸವಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡು ವಿಮರ್ಶಕರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸೆ ಪಡೆದ ನಂತರ ಹಲವಾರು ಸಿನಿಮಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು  ಅವನ ಮುಂದಿನ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಲು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಹ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದದ್ದೇ ‘ರೋಡ್ ಟು ಮಂಡಲಾಯ್’.

ಸಿನಿಮಾದ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಿಡಿ ಝಿಯ ಹುಟ್ಟೂರಾದ ಲ್ಯಾಶಿಯೊದಿಂದಲೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ  ಪಡೆದ ಯುವ ಸಮುದಾಯ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನರಸಿ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರವಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಸ್ಮಗಲಿಂಗ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬ್ಯಾಂಕಾಕ್, ತೈವಾನ್ ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಂತವರಲ್ಲಿ ಲೀನ್-ಚಿಂಗ್ ಕೂಡ ಒಬ್ಬಳು. ಬ್ಯಾಕಾಂಕ್ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದ  ‘ಆ-ಕುವೊ’ನ ಪರಿಚಯ, ಲೀನ್ ಗೆ ಮುಂದೆ ಬರುವ ಕಷ್ಟದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆ-ಕುವೊ, ಲೀನ್ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ. ಬಹಳ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿಯಾದ ಲೀನ್‍ ಳಿಗೆ ಅನಧಿಕೃತ ವಲಸೆ ಕಾರಣದಿಂದ ತನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೋಟೆಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾಳೆ. ಕೆಲಸದ ಪರವಾನಗಿ/ಸ್ಥಳೀಯ ಗುರುತಿನ ಕಾರ್ಡ್ ಪಡೆಯಲು, ತನ್ನ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ವಲಸೆಯನ್ನು ಅಧಿಕೃತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾಗು ಆ ಮುಖಾಂತರ ಒಂದು ಯೋಗ್ಯ ಉದ್ಯೋಗ ಸಂಪಾದಿಸಿ ಬರ್ಮಾದಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ಬಡ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗಲು ಲೀನ್ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆ-ಕುವೊಗೆ ಈ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಲೀನ್‍ ಳ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನಿಗೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮಯ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಲೀನ್‍ ಳಿಗೆ ತನ್ನ ವಿರೋಧವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರತಿ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಮೋಸಹೋಗುವ ಲೀನ್ ಪೈಸೆ ಪೈಸೆ ಕೂಡಿಟ್ಟ ಹಣವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಬೇರೆ ಯಾವ ದಾರಿಯೂ ಲೀನ್‍ ಳಿಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ವಾಪಸ್ ಬರ್ಮಾಗೆ ತೆರಳಲೂ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ದೇಹ ಮಾರಿ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿ ಹೇಗೋ ಸ್ಥಳಿಯ ನಿವಾಸಿ ಎಂಬ ಗುರುತಿನ ಪತ್ರ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಇದನ್ನು ಆ-ಕುವೊ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಪರಿ ಮಾತ್ರ ಭೀಭತ್ಸವಾದದ್ದು.

  1. ಮಾರೆ ನೊಸ್ಟ್ರಮ್ (Mare Nostrum,2016):

ಮಾರೆ ನೋಸ್ಟ್ರಮ್ ಎಂಬುದು ರೋಮನ್ ಪದ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್‍ನಲ್ಲಿ ಇದರ ಅರ್ಥ Our Sea  ಎಂದು. ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್‍ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಈ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯುವ ರೂಢಿ ಇದೆ. ಮಾರೆ ನೋಸ್ಟ್ರಮ್ ಕೇವಲ 13 ನಿಮಿಷಗಳ ಕಿರು ಚಿತ್ರ. ರಾಣ ಕಾಝ್‍ಕಝ್(Rana Kazkaz) ಮತ್ತು ಆನಾಸ್ ಖಲಾಜ್(Anas Khalag) ಎಂಬ ಸಿರಿಯನ್-ಫ್ರೆಂಚ್ ದಂಪತಿಗಳು ಬರೆದು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಚಿತ್ರ. 2015 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 2ನೇ ತಾರಿಖಿನಂದು ‘ಆಯ್ಲಾನ್ ಕುರ್ದಿ’ ಎಂಬ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಎಳೆ ಮಗು ವಲಸೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ ಘಟನೆ ಈ ಕಿರು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿರಬಹುದು.

ಸಿರಿಯಾ ದೇಶದ ಒಬ್ಬ ತಂದೆ, ಮೆಡಿಟೇರಿಯನ್ ಸಮುದ್ರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾ ಮುತ್ತಾ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ತನ್ನ ಸುಮಾರು ಐದು ವರ್ಷದ ಮಗಳನ್ನು ಒಂದು ಎತ್ತರದ ಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಎಸೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈಜು ಬಾರದ ಆ ಮಗು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುವುದನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಈಜುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಗಮನಿಸಿ ಮೇಲೆ ಕರೆ ತರುತ್ತಾನೆ. ತನಗೂ ಈಜು ಬಾರದ ತಂದೆ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಎಸೆದ?

——-

ಜಗತ್ತಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೋಡುವುದಾದರೆ ಅದು ವಲಸೆಯ ಇತಿಹಾಸವೇ ಆಗಿರುವುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ನಾಗರಿಕತೆ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವುದು ಈ ವಲಸೆಯಿಂದಲೇ. ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ಸ್ವಭಾವವಾಗಿ, ಅದೊಂದು ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಆಧುನಿಕ ವಲಸೆ ಮಾತ್ರ ಸಹಜವಾದುದ್ದಲ್ಲ. ಇದು ಬಹಳ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಇವತ್ತಿನ ವಲಸೆಗಳಿಗೆ ಹಲವಾರು ಕಾರಣಗಳು ಇವೆಯಾದರೂ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಕೆಲವೇ ಜನರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಕಾರಣವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುವಂತಹವು. ಆರ್ಥಿಕ ಉದಾರೀಕರಣ, ಪ್ರಭುತ್ವದ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ, ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಬಹುದು. ‘ವಲಸೆ ಬಂದವರು ಸ್ಥಳೀಯರ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಿತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ’ ಎಂಬ ವಾದಗಳೆಲ್ಲಾ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರೊಪಗ್ಯಾಂಡವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವುದು ಗುಪ್ತವಾಗೇನು ಉಳಿದಿಲ್ಲ.

ಒಮ್ಮೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ‘ಮನುಷ್ಯನ ಡಿಎನ್‍ಎ ತೆಗೆದು ಅವನ ವಂಶವಾಹಿಯ ಮೂಲ ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟರೆ, ಅವನ ಮೂಲ ಆಫ್ರಿಕಾ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚದ ನಾನಾ ಭಾಗದ, ಜಾತಿಯ, ವರ್ಗದ  ವಂಶವಾಹಿಗಳು ಕಂಡು ಬರುತ್ತವೆ. ಇದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸತ್ಯ. ಹೀಗಿದ್ದೂ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಜಾತಿ, ರಾಜ್ಯ, ದೇಶ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂದು ಗಡಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ. ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಜಾತಿ, ಜನಾಂಗ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ದೇಶ ಇವು ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಟವೆಂದೂ ಅವು ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ ಕಲುಷಿತವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು‌ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ. ಪ್ರಾದೇಶಕ ಅಸ್ಮಿತಿಯನ್ನು ನಾವು ಈ ವಿಶಾಲವಾದ ವೈಚಾರಿಕ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಯದುನಂದನ್ ಕೀಲಾರ


ಇದನ್ನೂ ಓದಿ : ವಿಶ್ವ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ದಿನ: ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಪಾಡು ಹೇಳುವ ಕೆಲವು ಪದ್ಯಗಳು

 

Donate

ಈ ಲೇಖನ, ಈ ವೆಬ್‌ಸೈಟ್ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತೇ? ನಿಮ್ಮ ಬೆಂಬಲ ಇದಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯ.

ಜನಪರ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಉಳಿವು ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ನಿರಂತರ ಆರ್ಥಿಕ ನೆರವು ಅಗತ್ಯ. ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ವಂತಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ಕೆಳಗಿನ ಲಿಂಕುಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ.
ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಲಿಂಕಿನ ಮೂಲಕ ಹಣ ಪಾವತಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಅಡಚಣೆ ಇದ್ದರೆ, ಈ ಪುಟದ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಕೆಳಗೆ ಇರುವ ವಂತಿಗೆ – Donate ಬಟನ್.ಅನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ.
ಧನ್ಯವಾದಗಳು
Independent journalism can’t be independent without your support, contribute by clicking below.

+ posts