‘ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾನವ ಘನತೆಯನ್ನು ಬಲಿಪಡೆಯಬಾರದು’: ನಾಗಪುರ ಜೈಲಿನ ಅಮಾನವೀಯ ವಿವಸ್ತ್ರ ಪರಿಶೀಲನೆ ವಿರುದ್ಧ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಕೇರಳ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ ಆರೋಪ

ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಅಥವಾ ಕೈದಿಗಳು ಜೈಲಿನ ಬಾಗಿಲು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಮಾನವ ಘನತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ನಾಗಪುರ ಕೇಂದ್ರ ಕಾರಾಗೃಹದ ‘ಅಂಡಾ ಸೆಲ್’ನಲ್ಲಿ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ತಡೆ ಕಾಯ್ದೆ (ಯುಎಪಿಎ) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣಾಧೀನ ಕೈದಿಯಾಗಿ ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವ ಕೇರಳ ಮೂಲದ 27 ವರ್ಷದ ಯುವ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ ಹಾಗೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪತ್ರಕರ್ತ ರೆಜಾಜ್ ಸೈದಿಕ್ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಸ್ಟಡಿ ಯಾತನೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ದೇಶದ ಜೈಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕರಾಳ ಮುಖವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ವಿಚಾರಣೆ ಅಥವಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಭೇಟಿಯ ನಂತರ ಜೈಲಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ ಜೈಲು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವಸ್ತ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಖಾಸಗಿ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ತಪಾಸಣೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ರೆಜಾಜ್ ಗಂಭೀರ ಆರೋಪ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಕಠಿಣ ಭದ್ರತಾ ಪರಿಶೀಲನೆಗಳು ಹಾಗೂ ಪೊಲೀಸರ ನಿರಂತರ ಕಣ್ಗಾವಲಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಹ ಕೈದಿಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಅವಮಾನಕರ ಹಾಗೂ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವಸ್ತ್ರಗೊಳಿಸಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಎಂದು ಅವರು ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಕೇರಳ ಮೂಲದ ರೆಜಾಜ್ ಸೈದಿಕ್ ನಾಗ್ಪುರ ಕೇಂದ್ರ ಕಾರಾಗೃಹದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ “ಅಮಾನವೀಯ ಹಾಗೂ ಅನಾಗರಿಕ” ಶೋಧ ಪದ್ಧತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಆಯೋಗಕ್ಕೆ (ಎನ್‌ಎಚ್‌ಆರ್‌ಸಿ) ಮೌಖಿಕ ದೂರನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮೌಖಿಕ ದೂರಿನ ವಿವರಗಳನ್ನು ‘ಮಕ್ತೂಬ್’ ಮಾಧ್ಯಮವು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಎನ್‌ಎಚ್‌ಆರ್‌ಸಿಗೆ ಭೌತಿಕ ದೂರನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. 2025 ರ ಮೇ 7 ರಂದು ನಾಗಪುರದ ಹೋಟೆಲ್ ಕೊಠಡಿಯಿಂದ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾದ ರೆಜಾಜ್, ಮೇ 20, 2025 ರಿಂದ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದು, ಈಗಾಗಲೇ ಸುಮಾರು 15 ತಿಂಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಸೆರೆವಾಸವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಜೈಲಿನ ಭದ್ರತೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕೈದಿಗಳ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ರಕ್ಷಣೆ ಹಾಗೂ ಮೂಲಭೂತ ಘನತೆಯನ್ನು ಬಲಿಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿರುವ ಅವರು, ಈ ಅವಮಾನಕರ ವಿವಸ್ತ್ರ ತಪಾಸಣಾ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ವಿಚಾರಣೆ ಮತ್ತು ವಿವಸ್ತ್ರ ತಪಾಸಣೆಯ ಕರಾಳ ಅನುಭವ

ತಮ್ಮ ದೂರಿನಲ್ಲಿ ಜುಲೈ 31, 2026 ರಂದು ನಡೆದ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ವಿಚಾರಣೆಯ ನಂತರ ತಮಗಾದ ಕಹಿ ಅನುಭವವನ್ನು ರೆಜಾಜ್ ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಜೈಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಕೈದಿಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಾಗ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಭದ್ರತಾ ತಪಾಸಣೆ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನವೇ ಕೈದಿಯನ್ನು ಅಂಡಾ ಸೆಲ್‌ನ ಒಳಗೆ ಮೊದಲ ಹಂತದ ಶೋಧಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ತದನಂತರ ಜೈಲಿನ ಮುಖ್ಯ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಕಾವಲುಗಾರರು ಎರಡನೇ ಹಂತದ ತಪಾಸಣೆ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಎರಡೂ ಪರಿಶೀಲನೆಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ವಿವಸ್ತ್ರಗೊಳಿಸುವ ಅಥವಾ ಖಾಸಗಿ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಇದಾದ ಬಳಿಕ ಕೈದಿಯನ್ನು ಸಶಸ್ತ್ರ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಪೊಲೀಸ್ ಪಡೆಯ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಬೆಂಗಾವಲಿನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಜುಲೈ 31 ರಂದು ನಾಲ್ವರು ಸಶಸ್ತ್ರ ಕಾವಲುಗಾರರು ರೆಜಾಜ್ ಅವರನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದರು. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ವಿಚಾರಣೆ ಮುಗಿದು ಜೈಲಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಕರೆತಂದಾಗ, ಜೈಲಿನ ಗೇಟ್‌ನ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲೇ ಬೆಂಗಾವಲು ಪೊಲೀಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಶೋಧ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಅಸಲಿ ಅವಮಾನ ಕಾಯ್ದಿರುವುದು ಜೈಲಿನ ಆವರಣವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ನಂತರವೇ ಆಗಿದೆ.

ಜೈಲಿನ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದ ಬಳಿಕ ಕೈದಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಟ್ಟೆ ಬಿಚ್ಚಿಸಿ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. “ಖಾಸಗಿತನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಮೂರು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ತಡಿಕೆ ಅಥವಾ ರಚನೆ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಜೈಲು ಕಾನ್ಸ್‌ಸ್ಟೇಬಲ್ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವಸ್ತ್ರಗೊಂಡು ನನ್ನ ಖಾಸಗಿ ಭಾಗಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ” ಎಂದು ರೆಜಾಜ್ ತಮ್ಮ ದೂರಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಥೆಯಿಂದ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ತಪಾಸಣೆಯು ಕೈದಿಗಳಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಮಾನಸಿಕ ಆಘಾತವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಘನತೆಯನ್ನು ತುಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಜೈಲಿನಿಂದ ಹೊರಹೋಗುವಾಗ ಮತ್ತು ಒಳಬರುವಾಗ ಸಾಲು ಸಾಲು ತಪಾಸಣೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹಾಗೂ ಜೈಲಿನಿಂದ ಹೊರಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಪೊಲೀಸರು ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿರುವಾಗ ಈ ಮಟ್ಟದ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆಯ ಶೋಧ ಏಕೆ ಅಗತ್ಯ ಎಂಬುದು ಅವರ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.

ಹೊರಗಿದ್ದಾಗ ನಿರಂತರ ಪೊಲೀಸ್ ಕಣ್ಗಾವಲು

ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ವಿಚಾರಣೆಗಾಗಿ ಜೈಲಿನಿಂದ ಹೊರಹೋಗುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಮಟ್ಟದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಕಣ್ಗಾವಲು ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ರೆಜಾಜ್ ಸಾಕ್ಷಿ ಸಮೇತ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಪೊಲೀಸರ ಸಶಸ್ತ್ರ ತುಕಡಿಯು ಅವರನ್ನು ಜೈಲಿನಿಂದ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕಾವಲುಗಾರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ತೋಳಿಗೆ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಕೋಳಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಸಂಕೀರ್ಣ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆಯೂ ಕಾವಲುಗಾರರು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ದೂರ ಸರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಹೊರಭಾಗದ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಾಗಲೂ ಪೊಲೀಸರು ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ನಿಂತು ಅಥವಾ ಕುಳಿತು ಕಾವಲು ಕಾಯುತ್ತಾರೆ. “ನಾನು ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಸಹ ಪೊಲೀಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ನನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ನನ್ನ ವಕೀಲರೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸುವ ಕಾನೂನು ಚರ್ಚೆಗಳೂ ಸಹ ನನ್ನ ಬೆಂಗಾವಲಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಪೊಲೀಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ನಡೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ನಾಗರಿಕ ಉಡುಪಿನಲ್ಲಿರುವ (ಸಾಧಾರಣ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ) ಗುಪ್ತಚರ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸಹ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನನ್ನ ಚಲನವಲನಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಗಾ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ” ಎಂದು ರೆಜಾಜ್ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಅಂದರೆ, ಜೈಲಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮತ್ತೆ ಜೈಲಿನ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವವರೆಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಯವೂ ರಾಜ್ಯದ ಅತ್ಯಂತ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಮತ್ತು ಸಶಸ್ತ್ರ ಕಣ್ಗಾವಲಿನಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಯಾವುದೇ ನಿಷೇಧಿತ ವಸ್ತುವನ್ನು ತರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಜೈಲಿಗೆ ಮರಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಕೈದಿಯನ್ನು ವಿವಸ್ತ್ರಗೊಳಿಸಿ ಶೋಧಿಸುವುದು ಭದ್ರತಾ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಕೈದಿಯ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಎಂದು ಅವರು ಆರೋಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಜೈಲು ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿ ಮತ್ತು ಸಿಸ್ಟಮ್‌ನ ತಾರತಮ್ಯ

ಕೈದಿಗಳು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಜೈಲಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ ಗಾಂಜಾ ಸೇರಿದಂತೆ ಇತರ ನಿಷೇಧಿತ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ಮಾಡುವ ಅಪಾಯವಿರುತ್ತದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ವಿವಸ್ತ್ರ ತಪಾಸಣೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಎಂಬುದು ಜೈಲು ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸಮರ್ಥನೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ವಾದವನ್ನು ರೆಜಾಜ್ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. “ಒಂದು ವೇಳೆ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ತಡೆಯುವುದೇ ಜೈಲು ಆಡಳಿತದ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದ್ದರೆ, ಪ್ರತಿದಿನ ಜೈಲಿನ ಒಳಗೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ಓಡಾಡುವ ಜೈಲು ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಇಂತಹ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಮತ್ತು ವಿವಸ್ತ್ರ ಶೋಧನೆಗೆ ಏಕೆ ಒಳಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ?” ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ರೆಜಾಜ್ ನೀಡಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಜೈಲು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆಯಾದರೂ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಒಳ ಉಡುಪುಗಳನ್ನು ಕಳಚುವ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಖಾಸಗಿ ಅಂಗಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜೈಲಿನೊಳಗೆ ನಿಷೇಧಿತ ವಸ್ತುಗಳು ಸರಬರಾಜಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ವತಃ ಜೈಲು ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೇ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಜುಲೈ 2026 ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನೇ ಅವರು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಜುಲೈ 2026 ರಲ್ಲಿ ನಾಗ್ಪುರ ಜೈಲಿನ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೊಬ್ಬರು ಅಕ್ರಮ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಜೈಲಿನೊಳಗೆ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ಮಾಡುವಾಗ ರೆಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಆಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದ್ದರು.

“ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವುದೇ ಈ ವಿವಸ್ತ್ರ ತಪಾಸಣೆಯ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಜೈಲು ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದರಿಂದ ವಿನಾಯಿತಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ?” ಎಂದು ರೆಜಾಜ್ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವು ಪ್ರಭಾವಿ ಅಥವಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೈದಿಗಳು ಇಂತಹ ತಪಾಸಣೆಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ವಿರೋಧಿಸಲು ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ರಾಜಕೀಯ ಕೈದಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಡ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ವಿಚಾರಣಾಧೀನ ಕೈದಿಗಳು ಇದನ್ನು ಆಕ್ಷೇಪಿಸಿದರೆ, ಅವರನ್ನು ‘ಅಶಿಸ್ತಿನ ಕೈದಿಗಳು’ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸುವ ಅಪಾಯವಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಆರೋಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಈ ಹೋರಾಟವು ಜೈಲು ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನೂ ವಿವಸ್ತ್ರಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇಡೀ ಜೈಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಈ ಅಮಾನವೀಯ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ತಮ್ಮ ಏಕೈಕ ಬೇಡಿಕೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ರಕ್ಷಣೆ (ಆರ್ಟಿಕಲ್ 21)

ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜೈಲಿನ ಭದ್ರತಾ ಕಾಳಜಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಂತಹ ಅವಮಾನಕರ ಮತ್ತು ಅನಾಗರಿಕ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ರೆಜಾಜ್ ವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಮತ್ತು ತಡೆಯಲು ಜೈಲು ಆಡಳಿತವು ಆಧುನಿಕ ಲೋಹ ಶೋಧಕಗಳು, ಸ್ಕ್ಯಾನರ್‌ಗಳು, ಸಂವೇದಕಗಳು (ಸೆನ್ಸಾರ್‌ಗಳು) ಮತ್ತು ಇತರ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸ್ಕ್ರೀನಿಂಗ್ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಬಳಸಬಾರದು ಎಂದು ಅವರು ಸವಾಲು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. “ಸುಧಾರಿತ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಯಂತ್ರಗಳು, ಸ್ಕ್ಯಾನರ್‌ಗಳು ಲಭ್ಯವಿರುವಾಗ, ಕೈದಿಗಳು ಬಟ್ಟೆ ಬಿಚ್ಚಿ ತಮ್ಮ ಖಾಸಗಿ ಭಾಗಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವೇನಿದೆ?” ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ತಾನು ಅಂಡಾ ಸೆಲ್‌ನಂತಹ ಕಠಿಣ ಭದ್ರತೆಯ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಈ ವಿವಸ್ತ್ರ ಶೋಧನೆ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಿರುವ ಅವರು, “ಯಾವುದೇ ಭದ್ರತಾ ಪರಿಶೀಲನೆಯು ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಮೂಲಭೂತ ಘನತೆಯನ್ನು ಬಲಿ ನೀಡುವಂತಿರಬಾರದು” ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಅನುಭವ ಕೇವಲ ನಾಗ್ಪುರ ಜೈಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ರೆಜಾಜ್ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. 2025 ರ ನವೆಂಬರ್ 8 ರಂದು ಕೇರಳದ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ಮುಗಿಸಿ ನಾಗ್ಪುರ ಜೈಲಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಾಗಲೂ ಅವರ ಮೇಲೆ ಇದೇ ರೀತಿ ವಿವಸ್ತ್ರ ತಪಾಸಣೆ ನಡೆಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪ್ರಯಾಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಶಸ್ತ್ರ ಪೊಲೀಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಆರು ಮಂದಿ ಕಾವಲುಗಾರರು ಅವರೊಂದಿಗಿದ್ದರು. ಇಡೀ ಪ್ರಯಾಣದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅವರ ಕೈಗಳಿಗೆ ಕೋಳ ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಅವರನ್ನು ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿ ಬಂಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬಿಗುವಿನ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಸಶಸ್ತ್ರ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯ ನಡುವೆಯೂ, ಜೈಲಿಗೆ ತಲುಪಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವರನ್ನು ವಿವಸ್ತ್ರಗೊಳಿಸಿ ಶೋಧ ನಡೆಸಲಾಗಿತ್ತು.

ತಮ್ಮ ದೂರಿನಲ್ಲಿ ರೆಜಾಜ್ ಅವರು ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ವಿಧಿ 21 (ಜೀವಿಸುವ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹಕ್ಕು) ಅನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬಂದೀಖಾನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಒಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನು ತನ್ನ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ರಕ್ಷಣೆಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕೈದಿಗಳಿಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಆಘಾತ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಅಥವಾ ಅವರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಕಸ್ಟಡಿ ನಡವಳಿಕೆಯು ವಿಧಿ 21 ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾದ ಮಾನವ ಘನತೆಯ ತತ್ವಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್‌ನ ಐತಿಹಾಸಿಕ ‘ಸುನಿಲ್ ಬಾತ್ರಾ ವರ್ಸಸ್ ದೆಹಲಿ ಆಡಳಿತ’ ಪ್ರಕರಣದ ತೀರ್ಪನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವ ಅವರು, “ಜೈಲಿನ ಬಾಗಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ರಕ್ಷಣೆಗಳು ಅಮಾನತುಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಮಹತ್ವದ ತೀರ್ಪು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ” ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುವ ಕಿರುಕುಳ ಮತ್ತು ಆಘಾತಗಳ ಕುರಿತು ಅಂದಿನ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ವಿ.ಆರ್. ಕೃಷ್ಣ ಅಯ್ಯರ್ ಅವರು ನೀಡಿದ್ದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಅವಲೋಕನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿರುವ ರೆಜಾಜ್, ಕಸ್ಟಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಜನರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಡವಳಿಕೆಯೂ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಒಳಪಡಬೇಕು ಎಂದು ವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪುರಾವರ್ತಿತ ವಿವಸ್ತ್ರ ಶೋಧಗಳು ಜೈಲಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭದ್ರತಾ ಕ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ “ಮಾನವೀಯತೆಗೆ ಎದುರಾಗಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಅಡಚಣೆ”ಯಾಗಿದೆ. ಈ ಪದ್ಧತಿಯು ಜೈಲು ಆಡಳಿತವು ತಮ್ಮ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತುಳಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಕೈದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಜೈಲುಗಳ ಒಳಗೆ ಮಾದಕವಸ್ತು ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ತಡೆಯಲು ಕೇವಲ ದಂಡನಾತ್ಮಕ ಕ್ರಮಗಳು ಮತ್ತು ಶೋಧಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಾದಕದ್ರವ್ಯ ಸೇವನೆಯು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಳವಳಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಜೈಲು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ವ್ಯಸನ ಮುಕ್ತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು, ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಬೆಂಬಲದತ್ತ ಗಮನಹರಿಸಬೇಕು. “ಕೇವಲ ಕೈದಿಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸುಧಾರಣಾ ಗೃಹಗಳಾಗಬೇಕಾದ ಜೈಲುಗಳು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಆಡಳಿತ ಶೈಲಿಯೂ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ. ಕೈದಿಗಳೂ ಮನುಷ್ಯರೇ, ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ರಕ್ಷಣೆಗಳು ನಮಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿರುವ 27 ವರ್ಷದ ರೆಜಾಜ್, ನಾಗ್ಪುರ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲು ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಆಯೋಗವು ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕೆಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಪ್ರಕರಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ರೆಜಾಜ್ ಮೇಲಿರುವ ಆರೋಪಗಳು

2025 ರ ಮೇ 7 ರ ರಾತ್ರಿ ನಾಗ್ಪುರದ ಹೋಟೆಲ್ ಕೊಠಡಿಯಿಂದ ರೆಜಾಜ್ ಸೈದಿಕ್ ಅವರನ್ನು ಪೊಲೀಸರು ವಶಕ್ಕೆ ಪಡೆದಿದ್ದರು. ಮರುದಿನ ಅವರ ಬಂಧನವನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಕಠಿಣ ‘ಯುಎಪಿಎ’ (UAPA) ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಹೇರಲಾಯಿತು. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ನಿಗ್ರಹ ದಳ (ಎಟಿಎಸ್) ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಕಸ್ಟಡಿ ಅರ್ಜಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ನಿಷೇಧಿತ ಸಿಪಿಐ (ಮಾವೋವಾದಿ) ಸಂಘಟನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದಿ-ಲೆನಿನಿಸ್ಟ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಅವರ ಬಳಿಯಿಂದ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ರೆಜಾಜ್ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೂಲಕ ಸರ್ಕಾರಿ ವಿರೋಧಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹರಡುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಹಿಂದೆ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದ ಹಾಗೂ ದಂಗೆಕೋರ ಚಟುವಟಿಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದರು ಎಂಬ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಪೊಲೀಸರು ಹೊರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಆರಂಭಿಕ ಎಫ್‌ಐಆರ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ನ್ಯಾಯ ಸಂಹಿತೆ (BNS) 2023 ರ ಸೆಕ್ಷನ್ 149, 192, 353(1)(b), 353(2), ಮತ್ತು 353(3), ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕಾಯ್ದೆ 2000 ರ ಸೆಕ್ಷನ್ 67 ಹಾಗೂ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ತಡೆ ಕಾಯ್ದೆ (UAPA) 1967 ರ ಸೆಕ್ಷನ್ 38 (ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ) ಮತ್ತು ಸೆಕ್ಷನ್ 39 (ಸಂಘಟನೆಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿಕೆ) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಕದ್ದಮೆ ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಲ್ಲಿಕೆಯಾಗಿರುವ ದೋಷಾರೋಪಣ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ (ಚಾರ್ಜ್‌ಶೀಟ್) ಯುಎಪಿಎ ಸೆಕ್ಷನ್‌ಗಳು ಹಾಗೂ ಬಿಎನ್‌ಎಸ್‌ನ 152 ಮತ್ತು 353(1) ಕಾಯ್ದೆಗಳನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಕರಣದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆ (ಎನ್‌ಐಎ) ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸಿತ್ತಾದರೂ, ನಂತರ ತನಿಖೆಯನ್ನು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಎಟಿಎಸ್‌ಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿತು.

27 ವರ್ಷದ ರೆಜಾಜ್ ಸೈದಿಕ್ ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ, ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ಯುವ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ. ಅವರು ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯ ಕಟು ಟೀಕಾಕಾರರಾಗಿದ್ದು, ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೈನ್ ಪರ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮತ್ತು ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದರು. ವಿಚಾರಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಮಾವೋವಾದಿ ನಾಯಕ ಮುರಳಿ ಕನ್ನೆಂಪಿಳ್ಳಿ ವಿರುದ್ಧ ಅನುಮೋದಕನಾಗಲು (ಅಪ್ರೂವರ್) ಅಥವಾ ಭೀಮಾ ಕೋರೆಗಾಂವ್ ಪ್ರಕರಣ ಸೇರಿದಂತೆ ಇತರ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿದಾರನಾಗಲು (ಇನ್ಫಾರ್ಮರ್) ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ತನಿಖಾಧಿಕಾರಿಗಳು ತೀವ್ರ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿದ್ದರು ಎಂದು ರೆಜಾಜ್ ಆರೋಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಿಷೇಧಿತ ಸಿಪಿಐ (ಮಾವೋವಾದಿ) ಸಂಘಟನೆಯ ಮುಂಭಾಗದ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ರೆಜಾಜ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್‌ನ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದರು ಎಂದು ಪೊಲೀಸರು ಆರೋಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಿಷೇಧಕ್ಕೊಳಗಾಗದ ‘ಡೆಮಾಕ್ರಟಿಕ್ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ಸ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್’ (ಡಿಎಸ್‌ಎ) ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲೂ ಅವರ ಪಾತ್ರವಿತ್ತು ಎಂದು ಚಾರ್ಜ್‌ಶೀಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಪೊಲೀಸರು ಸಲ್ಲಿಸಿರುವ 1981 ಪುಟಗಳ ಬೃಹತ್ ದೋಷಾರೋಪಣ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ರೆಜಾಜ್ ಕಾಶ್ಮೀರಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ಪಾಪ್ಯುಲರ್ ಫ್ರಂಟ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ (ಪಿಎಫ್‌ಐ) ಮತ್ತು ಐಸಿಸ್ (ISIS) ಜೊತೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ, ಅವರು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೈನ್ ಪರ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಜಾಗೃತಿಯನ್ನೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಕುಟುಂಬದ ಪ್ರಕಾರ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಎಟಿಎಸ್ ಸಂಸ್ಥೆಯು ರೆಜಾಜ್ ಅವರ 40 ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳು ಮತ್ತು 126 ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಸಾಕ್ಷ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದೆ. “ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೀನಿಯನ್ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಜಿಹಾದ್ ಕುರಿತು ನಾನು ಹಾಕಿದ್ದ ಪೋಸ್ಟ್ ಅನ್ನು ಪೊಲೀಸರು ಐಸಿಸ್‌ಗೆ ನೀಡಿದ ಬೆಂಬಲ ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ರೆಜಾಜ್ ಹೇಳಿದ್ದು, ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೈನ್ ಮೂಲದ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗಿನ ಅವರ ಸಂಪರ್ಕವೇ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ಕೆಂಗಣ್ಣಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು ಎಂದು ಬೆಟ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಮೂಲತಃ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿರುವ ರೆಜಾಜ್, ‘ಮಕ್ತೂಬ್’ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಮತ್ತು ಆದಿವಾಸಿ/ಬುಡಕಟ್ಟು ಸಮುದಾಯಗಳ ಮೇಲಾಗುವ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗಳ ಕುರಿತು ಅವರು ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ರೆಜಾಜ್ ಅವರನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಏಕೈಕ ಆರೋಪಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕರನ್ನು ಹಿಂಸಾಚಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರಚೋದಿಸಿದ ಯಾವುದೇ ನೇರ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು ಪೊಲೀಸರ ಬಳಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರಕರಣದ 49 ಸಾಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ರೆಜಾಜ್ ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ಹಾಗೂ ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರು ಗೌಪ್ಯ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಮಾತ್ರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿರುವುದರಿಂದ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಜಾಮೀನು ದೊರೆಯಲಿದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಕುಟುಂಬವಿದೆ.