ಬೆಂಗಳೂರು: ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ‘ಟ್ರಾನ್ಸ್ಜೆಂಡರ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ (ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆ) ಕಾಯ್ದೆ-2019’ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದು ಏಳು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿದ್ದರೂ, ಸಮುದಾಯದ ಆರ್ಥಿಕ ಸಬಲೀಕರಣ ಇನ್ನೂ ಕನಸಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಬದಲಾವಣೆ ಸಂಸ್ಥೆ (ISEC) ನಡೆಸಿದ ಎತ್ನೋಗ್ರಾಫಿಕ್ ಅಧ್ಯಯನವೊಂದು ಈ ಕಹಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡಿದೆ.
ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ಜಾಗತಿಕ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲೂ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಜೆಂಡರ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಗೌರವಯುತ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಂಕ ಮತ್ತು ಬಹಿಷ್ಕಾರದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಔಪಚಾರಿಕ ಕಾರ್ಮಿಕ ವಲಯದಿಂದ ಯೋಜನಾಬದ್ಧವಾಗಿ ಹೊರಗಿಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಭಿಕ್ಷಾಟನೆ ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕ ವೃತ್ತಿಯಂತಹ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನ ತೀವ್ರ ಆತಂಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದೆ.
ISEC ಸಂಶೋಧಕರು ಸ್ವರೂಪಾ ದೇಬ್ ಮತ್ತು ಪ್ರೊ. ಕಲಾ ಸೀತಾರಾಮ್ ಶ್ರೀಧರ್ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ವಿವಿಧ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ 120 ಟ್ರಾನ್ಸ್ಜೆಂಡರ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಿದ ನೇರ ಸಂದರ್ಶನಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಗಮನದಾರಿಕೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ. ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಬಹುತೇಕರು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಕಳಂಕವೇ ತಮ್ಮ ಗುರುತನ್ನು ಅಗೌರವಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅಳಲು ತೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಕಾಯ್ದೆಯು ಉದ್ಯೋಗ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗಾಧಾರಿತ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಿದ್ದರೂ, ನಿಜವಾದ ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯ ವೈಫಲ್ಯ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಉನ್ನತ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಅರ್ಹತೆ ಹೊಂದಿರುವವರಿಗೂ ಉದ್ಯೋಗ ನೇಮಕಾತಿ, ಸಮಾನ ವೇತನ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷಿತ ಕೆಲಸದ ವಾತಾವರಣ ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ವಲಯದಲ್ಲಿ ‘ಡೈವರ್ಸಿಟಿ, ಈಕ್ವಿಟಿ ಮತ್ತು ಇನ್ಕ್ಲೂಷನ್ (DEI)’ ಯೋಜನೆಗಳು ಮತ್ತು ಪಿಂಕ್ ವಾಷಿಂಗ್ ಅಭಿಯಾನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನಿಜವಾದ ನೇಮಕಾತಿ ಮತ್ತು ನಾಯಕತ್ವದ ಅವಕಾಶಗಳು ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನ ಬಯಲು ಮಾಡಿದೆ.
ಸಂಶೋಧಕಿ ಸ್ವರೂಪಾ ದೇಬ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ಕಂಪನಿಗಳು ಸೇರ್ಪಡೆಯನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತವೆಯಾದರೂ, ಟ್ರಾನ್ಸ್ಜೆಂಡರ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ನಾಯಕತ್ವದ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ತೀರ್ಮಾನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ದೂರವಿಡುತ್ತವೆ.” ಐಟಿ ವಲಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಇವರನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನೂ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿವೆ. ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಕೀಳು ನೋಟ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಅನೇಕರು ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನ ತೋರಿಸಿದೆ.
ಜಾತಿ, ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಸಮ್ಮಿಶ್ರಣವೂ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಜೆಂಡರ್ ಸಮುದಾಯದ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರಗಿಡುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಲಿಂಗ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ರಚನಾತ್ಮಕ ಸವಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಭಯಗಳು ಇವರನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನವು ರಾಜ್ಯವ್ಯಾಪಿ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಜೆಂಡರ್ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ನಿಖರ ಮ್ಯಾಪಿಂಗ್ ಮತ್ತು ವಿವರವಾದ ಡೇಟಾ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯನ್ನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಗ್ರ ಡೇಟಾ ಲಭ್ಯವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ನೀತಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದೆ. ಖಾಸಗಿ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಗಾಗಿ ಕಡ್ಡಾಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ವರದಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದೆ.
